Az Bilinen Ama Mutlaka Görülmesi Gereken Avrupa Kasabaları

Roma'da bir kahve molasında, kalabalık Trastevere sokaklarına bakarken aklıma hep aynı soru gelir: Avrupa'nın gerçek ruhu büyük şehirlerde mi, yoksa adını bile zor duyduğumuz küçük kasabalarda mı saklı? Yıllardır sırt çantamla dolaşırken öğrendiğim şu: en güzel anılar, rehber kitapların atladığı, otobüsün durmadığı o minik yerlerden çıkıyor. Bu yazıda, kendi ayağımla gezdiğim saklı avrupa kasabaları arasından altı tanesini; gerçek fiyatları, kaldığım yerleri ve küçük anekdotlarımla anlatacağım. Hazırsanız, valizleri toplayıp az bilinen sokaklara dalıyoruz.

Civita di Bagnoregio - İtalya'nın ölen şehri

Roma'dan kuzeye doğru yaklaşık iki saatlik bir yolculukla ulaştığım Civita di Bagnoregio, kayalık bir tepenin üzerinde, etrafı uçurumlarla çevrili adeta havada asılı duran bir kasaba. Buraya sadece uzun bir yaya köprüsünden geçerek girebiliyorsunuz; köprünün başında kişi başı 5 euro civarında bir giriş ücreti ödedim ve bu paranın kasabanın korunmasına gittiğini öğrenince hiç üzülmedim. Toprak kaymaları yüzünden yavaş yavaş eridiği için 'ölen şehir' deniyor ve gerçekten de zamanın durduğu bir his veriyor.

Sabahın erken saatinde gittiğim için sokaklar neredeyse bana aitti; sadece birkaç kedi ve bir fırından gelen taze ekmek kokusu vardı. Meydandaki küçük bir lokantada yediğim ev yapımı bruschetta ve bir kadeh yerel beyaz şarap için topu topu 12 euro ödedim. Uçurum kenarındaki taraçadan vadiyi izlerken, İtalya'nın bu kadar sakin bir köşesinin nasıl hâlâ keşfedilmemiş olduğuna şaşırdım.

Gosau - Hallstatt'ın sakin komşusu

Avusturya denince herkesin aklına o fotoğraflık Hallstatt gelir ama ben kalabalıktan kaçıp 20 dakika ötedeki Gosau köyüne yerleştim ve hiç pişman olmadım. Gosau Gölü'nün ardında yükselen Dachstein buzulu manzarası, Hallstatt'taki selfie çubuğu kalabalığı olmadan, tertemiz bir huzurla önünüzde duruyor. Köyde kaldığım aile işletmesi pansiyonda gece 80-95 euro arası ödedim ve kahvaltıya kendi bahçelerinden topladıkları reçeller geliyordu.

Bir öğleden sonra göl çevresindeki yaklaşık 8 kilometrelik yürüyüş parkurunu tamamladım; yol boyunca ineklerin çıngırakları dışında ses yoktu. Akşam köyün tek tavernasında yediğim schnitzel ve yerel bira yaklaşık 22 euro tuttu. Hallstatt'a gündüz gidip fotoğraf çekip akşam Gosau'ya dönmek, bence o bölgeyi yaşamanın en akıllıca yolu.

Monsaraz - Portekiz'in beyaz sırrı

Portekiz'in turistik rotası genelde Lizbon ve Sintra'da biter ama ben güneydoğuya, Alentejo bölgesindeki surlarla çevrili Monsaraz kasabasına uzandım. Tepedeki bu bembeyaz köy, kaldırım taşları ve sardunyalı pencereleriyle sanki bir film setine girmiş gibi hissettiriyor. Kasabaya araçla çıkamadığınız için aşağıdaki ücretsiz otoparka bıraktım ve yokuşu yürüyerek tırmandım; bu yürüyüş bile manzarasıyla başlı başına bir deneyimdi.

Surların üzerinden Alqueva Gölü'ne bakarken gün batımını izlemek, gezimin en unutulmaz anlarından biriydi. Köydeki küçük bir aile lokantasında yediğim geleneksel domuz yahnisi ve bir kadeh Alentejo şarabı 15-18 euro aralığındaydı. Burası aynı zamanda dünyanın ilk 'karanlık gökyüzü' rezervlerinden biri; gece çıkıp baktığımda gördüğüm yıldız sayısı şehirde yaşayan biri için neredeyse inanılmazdı.

Riquewihr - Alsace'ın masal köyü

Fransa'nın Alsace bölgesinde Colmar herkesin bildiği bir durak ama trenle ve kısa bir otobüs yolculuğuyla ulaştığım Riquewihr, bağların ortasında saklı kalmış gerçek bir masal köyü. Renkli ahşap karkas evleri, çiçeklerle bezenmiş pencereleri ve dar arnavut kaldırımı sokaklarıyla yürürken sanki bir resimli kitabın içine düşmüş gibiydim. Şarap rotasının tam göbeğinde olduğu için her köşe başında küçük bir bağ evi ve tadım odası var.

Bir öğleden sonra bağ evlerinden birinde 5 euro karşılığında dört farklı yerel Riesling tattım ve sahibiyle uzun uzun sohbet ettim; turist kalabalığı azaldığı için bana gerçekten zaman ayırdı. Köyün fırınından aldığım sıcak kouglof keki yaklaşık 4 euro idi ve yürüyerek bağların arasına dalıp orada yemek bambaşka bir keyifti. Noel dönemi dışında bu köy şaşırtıcı derecede sakin oluyor.

Perast - Karadağ körfezinin incisi

Karadağ'da herkes surlarıyla ünlü Kotor'a koşar ama körfez boyunca 15 dakika ilerleyince ulaştığım Perast, taş baroque sarayları ve tek bir ana caddesiyle çok daha zarif bir izlenim bıraktı. Araba trafiğine kapalı olduğu için kasaba boyunca yürüdüm; deniz kenarındaki barok kiliseler ve eski denizci evleri arasında zaman akıp gidiyor. Hemen açıklarındaki iki minik adadan biri olan Our Lady of the Rocks kasabaya ayrı bir gizem katıyor.

İskeleden kalkan küçük bir tekneyle kişi başı yaklaşık 5 euro ödeyerek bu yapay adaya geçtim ve içindeki küçük müze gerçekten görülmeye değerdi. Deniz kenarındaki bir lokantada yediğim taze ızgara balık ve salata 18-20 euro civarındaydı, üstelik manzara paha biçilemezdi. Kotor'a göre çok daha az kalabalık olması, Perast'ı körfezin en huzurlu köşesi yapıyor.

Pratik bilgiler ve bütçe önerileri

Bu kasabaların hepsi büyük şehirlere göre belirgin şekilde daha uygun oldu; günlük yemek ve giriş bütçem genelde 30 ila 45 euro arasında kaldı. En büyük tasarrufu konaklamada yaşadım çünkü küçük kasabalardaki aile pansiyonları, şehir merkezindeki otellere kıyasla çoğu zaman yarı fiyatına mal oluyor. Ulaşım için ise mutlaka bölgesel tren ve otobüs kombinasyonlarını araştırın; çoğu kasabaya doğrudan tren gitmiyor ama yakın bir istasyondan kalkan otobüsler oldukça düzenli.

Bavul hazırlarken en çok işime yarayan şey rahat bir yürüyüş ayakkabısı oldu, çünkü bu kasabaların neredeyse hepsi arnavut kaldırımlı ve yokuşlu. Ayrıca küçük yerlerde kartla ödeme her zaman geçmediği için yanımda her gün için biraz nakit bulundurdum. Son tavsiyem: programınızı çok sıkıştırmayın, çünkü bu kasabaların asıl güzelliği acele etmeden, bir kahve eşliğinde sokaklarda kaybolmakta saklı.

Sık Sorulan Sorular