İnternetin Övdüğü O Noktaya Gittim ve Hayal Kırıklığına Uğradım

İtiraf ediyorum: Roma'ya gitmeden önce o meşhur noktanın hayalini kurdum. Aylarca Instagram'da, gezi bloglarında, YouTube videolarında karşıma çıkan o kareyi bizzat çekecektim. Sonunda gittim ve karşımda kalabalık, terli, birbirini iten yüzlerce insan, tıka basa dolu meydanlar ve cüzdanımı boşaltan fahiş fiyatlar buldum. İnternetin övdüğü o yer, kelimenin tam anlamıyla bir turistik tuzaktı. Bu yazıda hangi noktanın beni hayal kırıklığına uğrattığını, parama ve zamanıma neler mal olduğunu ve aynı bölgede bunun yerine nereye gitmeniz gerektiğini, hiç süslemeden, birinci ağızdan anlatacağım.

Aylarca Kurduğum Hayal

Roma planımı yaparken listemin en başında Trevi Çeşmesi vardı. Filmlerden, dizilerden, milyonlarca paylaşımdan hafızama kazınmış o barok cephe, mavi suya atılan bozuk paralar ve gün batımında pırıl pırıl parlayan heykeller... Aklımda neredeyse sessiz, romantik, kendi başıma çeşmenin kenarında oturup kahvemi yudumladığım bir sahne canlanıyordu. İnternet bana hep bu sakin, masalsı kareyi göstermişti.

Bu yüzden ilk tam günümün sabahını özellikle Trevi'ye ayırdım. Otelimden Barberini metro durağına kadar yürüdüm, oradan dar sokaklardan aşağı indim ve içimde kelebekler uçuşarak köşeyi döndüm. Kafamda o ikonik fotoğrafı tam olarak nereden çekeceğimi bile planlamıştım. Yanılmışım; köşeyi döner dönmez gördüğüm manzara, hayalimdeki o sahneyle taban tabana zıttı.

Yerinde Karşılaştığım Gerçek

Çeşmenin önündeki küçük meydan, sabahın onunda bile insan denizine dönmüştü. Selfie çubuğu uzatan turist grupları, megafonla bağıran rehberler, yere oturmuş yemek yiyen aileler ve aralarda dolaşan seyyar satıcılar... Suya yaklaşıp o meşhur bozuk parayı atmak için en az on dakika sıra bekledim ve attığım anda arkamdan iten birinin dirseğiyle telefonum neredeyse suya düşüyordu. Hayalimdeki sessiz romantizmden eser yoktu.

En büyük şoku ise fotoğraf çekmeye çalışırken yaşadım. Temiz, insansız tek bir kare almak imkânsızdı; her açıda en az on yabancı yüz vardı. Sonradan öğrendim ki o pırıl pırıl boş fotoğraflar ya sabah altıda ya da geç gece çekiliyormuş. İnternetin bana sattığı görüntü, günün yüzde doksan beşinde var olmayan bir andı ve ben bunu acı bir şekilde yerinde fark ettim.

Cüzdanı Yakan Fiyatlar

Çeşmenin etrafındaki kafe ve dondurmacılar resmen turist avlamak için kurulmuş gibiydi. Meydanı gören bir kafede oturup tek bir espresso içmek istedim; masa servisiyle birlikte hesap 6 euro geldi, oysa ayağa kalkıp barda içsem 1,2 euro olacaktı. Hemen yanındaki bir dükkânda küçük bir top dondurma 5 euro, basit bir su şişesi 3 euroydu. Bu fiyatlar Roma'nın geneline göre rahatlıkla iki üç katı seviyedeydi.

İşin acı tarafı, ödediğiniz bu paranın karşılığında daha kötü bir deneyim almanız. Kalabalık yüzünden masada zor oturuyor, sürekli omzunuza çarpan insanlarla uğraşıyorsunuz. Birkaç sokak ötedeki sıradan bir mahalle barına yürüdüğümde aynı espresso 1 euroya, gerçekten lezzetli bir cornetto ise 1,5 euroya geliyordu. Manzara için ödenen primin bu noktada hiçbir mantığı yoktu.

Kalabalık ve Sıra Çilesi

Trevi tek başına bir turistik tuzak değildi; aynı sorunu İspanyol Merdivenleri ve özellikle Kolezyum çevresinde de yaşadım. Merdivenlerde oturmak artık yasak olduğu için herkes ayakta birbirine giriyor, polis düdükle insanları kaldırıyordu. Kolezyum'a biletsiz gittiğimde gişede saatlerce sıra olduğunu, kapıda dolaşan 'rehberlerin' ise normalin üç katı fiyata tur sattığını gördüm.

Bu noktada anladım ki sorun sadece tek bir çeşme değil, plansız ve kalabalık saatte gitmenin kendisiydi. İnternet bana sadece güzel kareyi gösterip beklemenin, sıkışmanın ve fahiş fiyatların hiçbirini söylememişti. Önceden online bilet almadığım, en kalabalık öğle saatini seçtiğim ve sadece 'görmüş olmak' için gittiğim için kendi hayal kırıklığımı bir nevi kendim hazırlamıştım.

Bunun Yerine Nereye Gittim

Hayal kırıklığını telafi etmek için planımı değiştirdim ve Trastevere mahallesine geçtim. Nehrin karşısındaki bu eski mahalle, arnavut kaldırımlı dar sokakları, sarmaşıklı cepheleri ve gerçekten yerel halkın oturduğu meydanlarıyla bana aradığım Roma'yı verdi. Akşamüstü Santa Maria in Trastevere Kilisesi'nin önündeki meydanda oturdum, kimse beni itmedi, bir kadeh ev şarabı 4 euroydu ve atmosfer paha biçilemezdi.

Ertesi sabah da kalabalıktan kaçıp Aventino Tepesi'ndeki Portakal Bahçesi'ne ve oradaki ünlü anahtar deliğine gittim. Şehir manzarası nefes kesiciydi, üstelik neredeyse bedavaydı. O an net olarak şunu anladım: Roma'nın gerçek büyüsü, internetin sürekli övdüğü o üç beş tıkış tıkış noktada değil, biraz emek isteyen daha sakin köşelerde saklıymış.

Peki Sonuçta Değer mi

Dürüst olmam gerekirse Trevi Çeşmesi'ni tamamen es geçin demem; sonuçta bir sanat şaheseri ve Roma'ya gelip görmemek de eksiklik olur. Ama o noktayı 'gezinin ana olayı' gibi konumlandırırsanız mutlaka hayal kırıklığı yaşarsınız. Ben şöyle özetliyorum: çeşmeyi görmek değer, ama orada vakit ve para harcamak, manzaralı masada oturmak ya da o kareyi öğlen kalabalığında kovalamak kesinlikle değmez.

Asıl mesele beklentinizi doğru ayarlamak. İnternetteki filtreli, boş, romantik kareyi değil; sıcak, kalabalık ve canlı bir meydanı göreceğinizi bilerek gidin. On dakika bakın, bozuk paranızı atın, hızlı bir fotoğraf çekin ve enerjinizi gerçekten keyif aldığınız mahallelere saklayın. Bu zihniyetle gittiğinizde hayal kırıklığı yerine 'tamam, gördüm' rahatlığı yaşarsınız.

Dürüst Tavsiyem

Roma muhteşem bir şehir ama internetin pazarladığı her nokta o övgüyü hak etmiyor. Benim en büyük dersim şu oldu: fotoğraflara değil, gerçek deneyime hazırlanmak. O meşhur çeşmeye sabah erken, beklentimi düşürerek ve cüzdanımı sıkı tutarak gidip on dakikada işimi bitirseydim çok daha mutlu olurdum. Sonradan keşfettiğim Trastevere ve Aventino gibi yerler ise hiçbir hype'a ihtiyaç duymadan beni gerçekten mutlu etti.

Eğer Roma'ya gidiyorsanız, ünlü turistik tuzaklara ayıracağınız enerjinin büyük kısmını az bilinen mahallelere ve sade lezzetlere kaydırın. Listenizdeki o 'olmazsa olmaz' noktayı görün ama ona ruhunuzu teslim etmeyin. En güzel anılarım, hiçbir blogun manşetine taşımadığı, tesadüfen oturduğum o küçük meydanda biriktirildi ve sanırım gerçek seyahatin sırrı da tam olarak burada.

Sık Sorulan Sorular